Aller au contenu
TrouveMot

Conjugaison de ritter

Conjugué avec l'auxiliaire avoir — indicatif, conditionnel, subjonctif, impératif, infinitif, participe.

Indicatif

PrésentImparfaitPassé simpleFuturPassé composéPlus-que-parfaitPassé antérieurFutur antérieur
je ritterittaisrittairitteraij'ai rittéj'avais rittéj'eus rittéj'aurai ritté
tu rittesrittaisrittasritterastu as rittétu avais rittétu eus rittétu auras ritté
il/elle ritterittaitrittaritterail a rittéil avait rittéil eut rittéil aura ritté
nous rittonsrittionsrittâmesritteronsnous avons rittésnous avions rittésnous eûmes rittésnous aurons rittés
vous rittezrittiezrittâtesritterezvous avez rittésvous aviez rittésvous eûtes rittésvous aurez rittés
ils/elles rittentrittaientrittèrentritterontils ont rittésils avaient rittésils eurent rittésils auront rittés

Subjonctif

PrésentPasséImparfaitPlus-que-parfait
je ritteque j'aie rittérittasseque j'eusse ritté
tu rittesque tu aies rittérittassesque tu eusses ritté
il/elle rittequ'il ait rittérittâtqu'il eût ritté
nous rittionsque nous ayons rittésrittassionsque nous eussions rittés
vous rittiezque vous ayez rittésrittassiezque vous eussiez rittés
ils/elles rittentqu'ils aient rittésrittassentqu'ils eussent rittés

Conditionnel

PrésentPassé
je ritteraisj'aurais ritté
tu ritteraistu aurais ritté
il/elle ritteraitil aurait ritté
nous ritterionsnous aurions rittés
vous ritteriezvous auriez rittés
ils/elles ritteraientils auraient rittés

Impératif

PrésentPassé
tu ritteaie ritté
nous rittonsayons rittés
vous rittezayez rittés

Participe

PrésentPasséPassé composé
rittantayant ritté

Infinitif

PrésentPassé
ritteravoir ritté

Conjugaisons issues de Morphalou 3.1 (ATILF CNRS), sous licence LGPL-LR.