Aller au contenu
TrouveMot

Conjugaison de magner

Conjugué avec l'auxiliaire avoir — indicatif, conditionnel, subjonctif, impératif, infinitif, participe.

Indicatif

PrésentImparfaitPassé simpleFuturPassé composéPlus-que-parfaitPassé antérieurFutur antérieur
je magnemagnaismagnaimagneraij'ai magnéj'avais magnéj'eus magnéj'aurai magné
tu magnesmagnaismagnasmagnerastu as magnétu avais magnétu eus magnétu auras magné
il/elle magnemagnaitmagnamagnerail a magnéil avait magnéil eut magnéil aura magné
nous magnonsmagnionsmagnâmesmagneronsnous avons magnésnous avions magnésnous eûmes magnésnous aurons magnés
vous magnezmagniezmagnâtesmagnerezvous avez magnésvous aviez magnésvous eûtes magnésvous aurez magnés
ils/elles magnentmagnaientmagnèrentmagnerontils ont magnésils avaient magnésils eurent magnésils auront magnés

Subjonctif

PrésentPasséImparfaitPlus-que-parfait
je magneque j'aie magnémagnasseque j'eusse magné
tu magnesque tu aies magnémagnassesque tu eusses magné
il/elle magnequ'il ait magnémagnâtqu'il eût magné
nous magnionsque nous ayons magnésmagnassionsque nous eussions magnés
vous magniezque vous ayez magnésmagnassiezque vous eussiez magnés
ils/elles magnentqu'ils aient magnésmagnassentqu'ils eussent magnés

Conditionnel

PrésentPassé
je magneraisj'aurais magné
tu magneraistu aurais magné
il/elle magneraitil aurait magné
nous magnerionsnous aurions magnés
vous magneriezvous auriez magnés
ils/elles magneraientils auraient magnés

Impératif

PrésentPassé
tu magneaie magné
nous magnonsayons magnés
vous magnezayez magnés

Participe

PrésentPasséPassé composé
magnantayant magné

Infinitif

PrésentPassé
magneravoir magné

Conjugaisons issues de Morphalou 3.1 (ATILF CNRS), sous licence LGPL-LR.