Aller au contenu
TrouveMot

Conjugaison de feinter

Conjugué avec l'auxiliaire avoir — indicatif, conditionnel, subjonctif, impératif, infinitif, participe.

Indicatif

PrésentImparfaitPassé simpleFuturPassé composéPlus-que-parfaitPassé antérieurFutur antérieur
je feintefeintaisfeintaifeinteraij'ai feintéj'avais feintéj'eus feintéj'aurai feinté
tu feintesfeintaisfeintasfeinterastu as feintétu avais feintétu eus feintétu auras feinté
il/elle feintefeintaitfeintafeinterail a feintéil avait feintéil eut feintéil aura feinté
nous feintonsfeintionsfeintâmesfeinteronsnous avons feintésnous avions feintésnous eûmes feintésnous aurons feintés
vous feintezfeintiezfeintâtesfeinterezvous avez feintésvous aviez feintésvous eûtes feintésvous aurez feintés
ils/elles feintentfeintaientfeintèrentfeinterontils ont feintésils avaient feintésils eurent feintésils auront feintés

Subjonctif

PrésentPasséImparfaitPlus-que-parfait
je feinteque j'aie feintéfeintasseque j'eusse feinté
tu feintesque tu aies feintéfeintassesque tu eusses feinté
il/elle feintequ'il ait feintéfeintâtqu'il eût feinté
nous feintionsque nous ayons feintésfeintassionsque nous eussions feintés
vous feintiezque vous ayez feintésfeintassiezque vous eussiez feintés
ils/elles feintentqu'ils aient feintésfeintassentqu'ils eussent feintés

Conditionnel

PrésentPassé
je feinteraisj'aurais feinté
tu feinteraistu aurais feinté
il/elle feinteraitil aurait feinté
nous feinterionsnous aurions feintés
vous feinteriezvous auriez feintés
ils/elles feinteraientils auraient feintés

Impératif

PrésentPassé
tu feinteaie feinté
nous feintonsayons feintés
vous feintezayez feintés

Participe

PrésentPasséPassé composé
feintantayant feinté

Infinitif

PrésentPassé
feinteravoir feinté

Conjugaisons issues de Morphalou 3.1 (ATILF CNRS), sous licence LGPL-LR.